Alleen met mijn gedachten, de meest intense ervaring ooit.

Derk Bothe Blog 5

Een darkness retreat: drie dagen in een 100% donkere ruimte.

Ik wil weten hoe het is om lange tijd alleen met mijn gedachten te zijn. Zonder invloeden van buitenaf. Lichtdicht en vrijwel geluiddicht. Alleen. Ik hoop te ervaren dat mijn gedachten op een bepaald moment ophouden. Wat zou er dan zijn? In die stilte, leegte? Zou ik dan mijn bron ervaren, mijn grootste kracht kunnen voelen, zonder beperkingen? Ik ben nieuwsgierig. Verblijven in het veld aan oneindige mogelijkheden, zonder oordelen en verwachtingen. Helemaal vrij. En dus boek ik een darkroom.

Woensdagavond 21.30 uur ga ik erin. Tot zondagochtend 08.30 uur.

Ik ga meteen slapen. Als ik wakker word is het donker en stil. Toch even schrikken. Geen idee hoe laat het is. Ik voel een beetje hoe ik me voel en blijf nog even liggen. Het voelt heel anders dan normaal. Ik ga uit bed, naar de wc en start met wat rekoefeningen. Een uitgebreide work-out voelt niet logisch en doe ik dus niet. Ik zit, ik lig, eet een banaan. Geen idee hoe laat het is.

Er gaan wat gedachten door mijn hoofd. Over brand, over hoe lang ik nu al wakker ben, hoe lang de drie dagen eigenlijk zijn, even rekenen, meer dan 80 uur. Ik wimpel alles weg. Na lange tijd hoor ik een tingel en ik weet, mijn ontbijt. Rijst met groenten. Een miso soep, een thermoskan thee en een thermoskan bouillon. Het is heerlijk. Over een uur of 14 krijg ik ditzelfde, dan als avondeten, en dus maak ik een soort planning wat ik wanneer ongeveer denk te willen eten. Er ligt ook nog wat fruit in een mandje dus dat neem ik in de planning mee.

Na mijn ontbijt start ik met een dankbaarheidsmeditatie. Geen idee hoe laat het is. Ik heb alle tijd, dus begin ik bij mijn grote teen. Van daaruit langzaam naar boven. Dit gaat goed en ik voel me dankbaar voor hoe alles in mijn lichaam zo geniaal werkt. Inmiddels ben ik aangekomen bij mijn knie…

En dan opeens word ik overvallen door angst. En niet een beetje. Geen nare gedachten, die zijn er eigenlijk nauwelijks, dit is gewoon pure angst. Om niets lijkt het. Het zweet gutst van mijn hoofd, mijn hele lichaam wordt warm. Geen idee wat dit is! Het is uiterst oncomfortabel. Gewapend met al mijn kennis over angst en belemmerende overtuigingen begin ik deze in te zetten. Het heeft geen enkel effect. Ik vraag God, Boeddha, de I AM en nog een aantal grote meesters om hulp, ik doe een aantal prayers die ik uit mijn hoofd ken. En tegelijkertijd bedenk ik allerlei manieren om hieruit te komen. Is er niet ergens een lampje dat ik stiekem aan kan doen? Wel zo dat niemand het te weten komt en ik toch kan zeggen dat ik dit goed ben doorgekomen? Er komen nog vele vluchtgedachten langs. Waarom ben ik hier? Angst, paniek, machteloosheid en heel veel zweet. Waarom doe ik mezelf dit aan? Ik ken niemand die dit doet. Stoppen is ook een optie… Nee.

Ik word me bewust van tijd. Tijd en angst. En ik realiseer me dat mijn systeem extreem bang is door de afwezigheid van tijd. ‘Tijd en angst zijn hetzelfde’ gaat er door mijn hoofd. Lang geleden gelezen in een boek van Krishnamurti. Ik verbaas me dat ik het regeltje in dat boek in gedachten teruglees alsof ik het boek voor me heb liggen. Dat kan zo maar 10 jaar geleden zijn.

En ik hoor mezelf hardop de vraag stellen: ‘hoe is het nu?’ En ik zeg: ‘nu is het goed’. Hoe is het nu? Nu is het goed. Terwijl ik dit doe en blijf doen, ervaar ik dat de angst langzaam afneemt. De angst neemt steeds verder af… Het is een bijzonder gevoel, het wordt rustiger. Mijn lichaam wordt kalm en ontspant. En ik denk alleen maar ‘angst en tijd zijn hetzelfde’.

‘Als er geen tijd is, is er geen angst.’

Ik voel de angst vervangen worden door kracht. Het zweten wordt minder en ik voel me sterker worden. Ik hoor mezelf zeggen: ‘kom dan angst, ik kan je hebben.’ Hoe gek is dit? Ik wil de angst terug, ik wil dit gevoel van overwinning blijven voelen. Ik merk op dat ik aan het lachen ben. Ik heb de teugels in handen en hoor mezelf hardop zeggen ‘I am riding the devil, I am riding the devil.’

Ik ben de angst voorbij en voel een enorme kracht. Universele kracht, levensenergie, de kracht die in alles en iedereen zit. Dus ook in mij. Mijn kracht! De angst is in de dagen erna niet meer teruggekomen. Op één enkel moment na… nog een belevenis die ik nooit had willen missen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *